Steeds meer zijn kersverse baasjes van een pup zich bewust van het belang van een goede socialisatie van de pup. Maar wat is nu eigenlijk socialiseren? En waarom is dit zo belangrijk? Maar, belangrijker nog, wat is nu eigenlijk op een goede manier socialiseren? De eerste socialisatieperiode van een hond duurt tot de leeftijd van ongeveer 12 weken. Alles wat de hond in die periode meemaakt, wordt opgeslagen in het koppie van de jonge hond. Alle ervaringen die hij in deze periode opdoet, neemt hij voor de rest van zijn leven met zich mee. Een pup die dus heel veel leuke en prettige ervaringen opdoet, zal dus heel anders in het leven komen te staan dan een hond die weinig ervaringen opdoet of die vervelende dingen meemaakt. Heel belangrijk is dus om in deze fase met beleid aan de slag te gaan. Socialiseren is immers heel iets anders dan confronteren! De eerste ervaringen in deze periode, doet de pup al op bij de fokker. Een pup die geboren is in een schuur en de eerste 8 weken van zijn leventje niets anders ziet dan hooibalen en het interieur van de schuur, heeft veel minder bagage met ervaringen mee dan een pup die een de gelegenheid heeft gekregen om meer dan een schuur te ontdekken. Een hond die maar heel weinig mensen ziet in de eerste 3 maanden van zijn leven, heeft een grotere kans om angst te gaan ontwikkelen voor vreemde mensen. Een hond die nooit aan harde geluiden is blootgesteld, zal zich een slag in de rondte schrikken als hij plotsklaps in een drukke straat in een stad loopt. Een hond die slecht gesocialiseerd is of nare ervaringen heeft opgedaan in zijn socialisatieperiode, vertoont vaak angstgedrag. En deze angst kan zich op diverse manieren uiten. Angst als gevolg van slechte socialisatie is een gedragsprobleem dat veel impact heeft op zowel het baasje als de hond. Om het welzijn van de hond te verbeteren, kan gedragstherapie uitkomst bieden. Echter: voorkomen is beter dan genezen! Een goede hondenschool kan u helpen bij het geven van socialisatietips en het verzorgen van een goede start van uw pup. Cor Oldenburg & Jørna van Wingerden, honden instructeurs

Bij honden wordt het tonen van de buik geassocieerd met onderdanigheid. Katten kunnen ook hun buik tonen door te rollen, maar het is de vraag wat de functie is van dit rolgedrag. Jonge katers tonen hun buik naar oudere katers en dit lijkt agressieremmend te werken, maar rollen lijkt ook een uitnodiging tot interactie. Kittens kunnen er namelijk spel mee uitlokken en bij poezen wordt het gezien rondom het paren. Op de rug rollen kan echter ook een sterk defensieve reactie zijn, waarbij de kat met al zijn wapens klaarligt om aan te vallen. Naar mensen toe is het in ieder geval geen uitnodiging om de buik te aaien zoals veel eigenaren denken. Raakt een eigenaar de kat dan toch aan dan kan de kat met alle vier de poten de hand grijpen; een defensieve reactie op een door de kat ervaren bedreiging. Yvon Sweere, kattengedragstherapeut